Jagdgeschwader 52.

Moderators: Messalina, Tandorini

Jagdgeschwader 52.

Berichtdoor Tandorini » 14 jan 2011, 20:29

Messerschmitt Bf-109E3 Van 3/JG52.(1941)

Jagdgeschwader 52 is de succesvolste straaljagereenheid ooit. Met genadeloze precisie haalden de piloten meer dan 10.000 Russische vliegtuigen neer. De Russen moesten alles op alles zetten om deze moordmachine te stoppen.

Op 6 september 1939 is Luftwaffe-piloot Paul Guthbrod bezig met een patrouillevlucht in zijn Messerschmitt Bf-109 als er aan de horizon opeens een Mureaux opdoemt. Het eenzame Franse verkenningsvliegtuig cirkelt boven een brug over de Rijn, iets ten zuiden van de stad Karlsruhe. Tegen de tijd dat de piloot de Messerschmitt ontdekt, is het al te laat. De Fransman probeert naar het westen te vluchten, maar de Messerschmitt geeft vol gas en heeft het trage toestel zo ingehaald. Guthbrod vuurt een dodelijk salvo af.
Het verkenningsvliegtuig stort neer en Guthbrod keert terug naar de basis in Böblingen, waar hij als een held wordt onthaald. De luftwaffe heeft zijn eerste zege aan het westfront en Guthbrod krijgt een IJzeren Kruis IIe Klasse.
Het neergehaalde verkenningsvliegtuig is de eerste trofee van Jagdgeschwader 52-straaljagereenheid. Het jaar erop sneuvelt Guthbrod boven de Ardennen, maar vele andere piloten van deze eenheid, zoals Erich Hartmann, Gerhard Barkhorn en Günther Rall, zullen oorlogsgeschiedenis schrijven.

Straaljagers naar het oosten.
Enkele jaren eerder heeft Rijksmaarschalk Hermann Göring zeer veel in de Duitse luchtmacht geïnvesteerd, met als resultaat dat in 1939 de Jagdgeschwader 52 een van de in totaal negen straaljagereenheden is die elk uit 100 vliegtuigen bestaan.
De Jagdgeschwader 52 wordt in de eerste oorlogsjaren ingezet bij het westfront en doet onder meer mee aan de Slag om Groot-Brittannië, maar de resultaten vallen tegen. Pas als de eenheid in de zomer van 1941 gaat deelnemen aan Hitlers invasie van de Sovjet-Unie leidt dat tot overweldigende successen.
De ervaren Duitse piloten voelen zich in het Russische luchtruim als een vis in het water. Zeker in het begin van de invasie zijn hun Messerschmitt's veel sneller en wendbaarder dan de Russische toestellen. Ook hebben de meeste Russische piloten maar weinig ervaring.
Dit leidt tot grote overwinningen, bijvoorbeeld bij operatie Trappenjagd op de Krim in mei 1942, die is bedoeld om de laatste Russische weerstand op het schiereiland de kop in te drukken.
De piloten van een eskader van de Jagdgeschwader 52 halen er in twee weken 93 vijandelijke vliegtuigen neer, zonder er zelf maar één te verliezen.

Gewaagde tactiek van Hartmann.
De piloten van de Jagdgeschwader 52 krijgen de meeste onderscheidingen in het Derde Rijk. In de Tweede Wereldoorlog krijgen negen Duitse Piloten, onder wie Hermann Graf en Erich Hartmann, het Ridderkruis met eikenloof, zwaarden en briljanten. Hartmann is met zijn 352 overwinningen zelfs de meest effectieve straaljagerpiloot ooit.
Zijn tactiek was doodsimpel, maar gewaagd: kom zo dicht mogelijk bij je tegenstander, schiet raak en maak je dan als de bliksem uit de voeten.
Meestal opende hij pas het vuur als hij maar 20 meter van zijn doel was verwijderd. Vaak zagen zijn tegenstanders hem pas als zijn Messerschmitt opdook en als een hongerige roofvogel zijn prooi van achteren aanviel. De Russen noemden hem wel 'de Zwarte Duivel'.
Moed, totale overgave en geslepen tactiek kenmerkten de piloten van deze eenheid. Erich Hartmann beschreef later zijn eerste, korte ontmoeting met collega-piloot Walter Krupinski, die ook wel 'de Graaf' werd genoemd en tijdens de oorlog 177 overwinningen behaalde.
In het voorjaar van 1943, als Hartmann nog een groentje is, wordt Walter Krupinski zijn nieuwe leidinggevende. Hij laat meteen zien hoe volgens hem de oorlog gewonnen moet worden.
'Walter Krupinski stelde zich voor, vroeg om een vliegtuig, steeg op, werd neergehaald en kwam per auto terug. Hij vroeg om een nieuw vliegtuig, schakelde twee vijanden uit, keerde terug en begon aan het avondeten - alsof hij alleen even de hond had uitgelaten'.
Erich Hartmann beschrijft nog een voorval, waarbij de Messerschmitt van Krupinski wordt getroffen en direct na de landing uit elkaar spat. Iedereen dankt dat dit het einde van de Graaf is, tot hij met een verbrand uniform uit de rook tevoorschijn komt, alsof er niets aan de hand is. Hij lacht alleen maar en klaagt over het Russische luchtafweergeschut boven de Kaukasus.

Geduld is een schone zaak.
Geroutineerde piloten zoals Erich Hartmann en Krupinski weten meteen met wat voor tegenstander ze te maken hebben. Als een Russische piloot het vuur opent voordat hij binnen bereik is gekomen, wordt het een gemakkelijke overwinning. Goede en ervaren piloten nemen de tijd en wachten heel rustig af.
Piloten kunnen hun vijand niet horen vanwege de herrie van hun eigen vliegtuig, de goede verstoppen zich daarom in de wolken en besluipen hun vijand, of vallen aan met de zon in de rug.
Veel Duitse piloten markeren hun overwinningen door witte strepen op de staart van hun toestel te zetten, en de Russen bestrijden steeds wanhopiger de superieure Duitsers. Sommige Russische piloten vliegen bewust in op de Duitse toestellen in de hoop dat die een noodlanding moeten maken, maar vaak storten ze dan zelf ook neer. Het is echter een strategisch voordeel om eigen vliegtuigen op te offeren voor Duitse toestellen - die zijn namelijk veel beter.
De grootste angst voor de piloten van de Luftwaffe is dat ze neerstorten, achter de vijandelijke linies. Zelfs de beste piloot moet wel eens een noodlanding maken en wie in Russische handen valt, verdwijnt meestal spoorloos.

Hoofdmecanicien wil vriend redden.
Op 20 april 1943 behaalt de Jagdgeschwader 52 zijn 5000e zege. De piloten krijgen de eer, maar ze zijn wel van de technische dienst en het grondpersoneel afhankelijk. Het hoofd technische dienst is dan ook altijd de eerste die een piloot die op de basis terug is, begroet.
Erich Hartmann is goed bevriend met zijn hoofd technische staf, Heinz Mertens, en als Hartmann in augustus 1943 een noodlanding maakt achter de vijandelijke linies, pakt Mertens een geweer en trekt erop uit om zijn vriend te vinden. Maar de Russen zijn hem voor en vinden de piloot, die doet alsof hij zwaar gewond is. Hij wordt op een truck gegooid, maar bij een aanval van Duitse bommenwerpers slaat hij zijn bewaker neer en verstopt zich in een veld met zonnebloemen.
Zowel Hartmann als Mertens keren ongeschonden terug naar het door de Duitsers bezette gebied en er wordt een groot 'verjaardagsfeest' gegeven. Zo heetten de feesten ter ere van een piloot die heelhuids is teruggekeerd van een hachelijke situatie. De Jagdgeschwader 52 had geregeld dit soort feesten.

Duitslands geluk is op.
Het geluk van de Duitse grondtroepen is op als ze in de winter van 1943 de Slag om Stalingrad verliezen en de aftocht moeten blazen. Ook bij de Jagdgeschwader 52 gaat het steeds slechter - tussen april en juni 1943 sneuvelen 23 piloten. Er is veel te weinig tijd en brandstof om nieuwe piloten op te leiden en het Russische verzet neemt alsmaar toe.
De piloten voeren vijf vluchten per dag uit voor ze sneuvelen of gewond raken. Maar hoeveel ze er ook neerhalen, het aantal toestellen stijgt alleen maar.
In het najaar van 1943 is de Jagdgeschwader 52 nog de enige complete straaljagereenheid aan het gehele oostfront. Tegenover ieder Duits vliegtuig staan er twintig Russische. Toch gaan de piloten onverdroten door en in december 1943 behalen ze hun 8000e zege.
Een van de voornaamste doelen van de Jagdgeschwader 52 zijn de slagvaardige Russische Sturmovik-vliegtuigen, oftewel 'vliegende tanks'. Zij maken gatenkaas van de Duitse pantservoertuigen en laten een spoor na van duizenden volledig uitgebrande tanks. Tijdens de oorlog bouwden de Russen meer dan 36.000 Sturmoviks, die volgens Stalin voor het Rode Leger net zo onontbeerlijk waren als lucht en brood.

Druk op de piloten neemt toe.
De piloten van de Jagdgeschwader 52 doen hun best de terugtrekkende grondtroepen te beschermen, maar vechten tegen de bierkaai. Voor elk neergeschoten Russisch toestel komen er zeker tien terug. In 1944 bouwen de Russen wel 40.000 vliegtuigen! De Duitse productie is even hoog, maar die toestellen worden over meer fronten verdeeld.
Ook worden de Russische toestellen steeds beter. Veel Duitse piloten mijden dan ook bewust gevechten met de beste Russische straaljagers, zoals de Jak 3 uit 1944, die sneller vliegt en opstijgt dan vliegtuigen uit de Jak 1- en Jak 9-serie.
De opmars van de Russen verhoogt ook de druk op de Jagdgeschwader 52. In januari 1944 trekken Russische tanks 's nachts op naar de basis Kirovograd in de Oekraïne en vernietigen acht vliegtuigen, voor ze teruggedrongen worden. De piloten moeten wegvliegen om hun toestellen in veiligheid te brengen.
Het komt ook wel voor dat Jagdgeschwader 52-piloten zich samen met hun technische staf en ander personeel aan boord in veiligheid moeten stellen. Als ze de radio, pantserplaten en andere uitrusting verwijderen is er achter in het toestel plaats voor vier personen.

Hitler reikt Hartmann Ridderkruis uit.
Aan het oostfront moet de Jagdgeschwader 52 zeker 400 keer haar basis verplaatsen. Vlakke gebieden en steppes worden snel omgebouwd tot tijdelijke landingsbanen met tenten en barakken, en vaak na enkele dagen weer verlaten. Slecht weer verandert de provisorische bases in modderpoelen. Tanks komen vast te zitten en de brandstof wordt met paarden naar de toestellen gebracht.
Er is te weinig voedsel en brandstof, het is moeilijk om aan reserveonderdelen te komen en de mannen worden geplaagd door ziektes. Ook hebben ze veel last van ongedierte, zoals ratten en luizen. Erich Hartmann beschrijft hoe ze de luizen hoorden knappen als ze hun kleren voor het vuur hielden.
De beste piloten kunnen bijkomen van het harde leven aan het front als ze worden teruggeroepen naar Duitsland om een hoge onderscheiding in ontvangst te nemen. De onderscheidingen worden uitgereikt op grond van een simpel puntensysteem: een neergehaald eenmotorig vliegtuig levert één punt op, een tweemotorig vliegtuig twee, enz.
Op 25 augustus 1944 krijgt Hartmann een Ridderkruis met eikenloof, zwaarden en briljanten uit handen van Hitler in de Wolfsschanze - het militaire hoofdkwartier in Oost-Pruisen. Een SS-bewaker eist dat hij zijn Walther-pistool afgeeft voor hij de Führer ontmoet, maar Hartmann weigert. Als ze hem niet vertrouwen, dan hoeft hij die onderscheiding ook niet, zegt hij tegen de bewaker, die uiteindelijk toegeeft.

10 jaar Russisch gevangenkamp.
Aan het oostfront behaalt de Jagdgeschwader 52 zijn 10.000e overwinning. Dit wordt volop uitgebuit door de Duitse propagandamachine. Joseph Goebbels laat zelfs een muziekstuk schrijven ter ere van de Jagdgeschwader, dat op de Duitse radio wordt uitgezonden.
Maar het wordt steeds duidelijker dat het einde van de oorlog nabij is. Stalins troepen drijven het Duitse leger verder terug. De straaljagereenheid vecht in Roemenië, Hongarije, Oostenrijk, Polen en uiteindelijk ook in het vaderland.
Tijdens de laatste oorlogsdagen in mei 1945 krijgt Erich Hartmann en Herman Graf, bevelhebber van de Jagdgeschwader 52-eenheid, het laatste bevel van de generaal van de Luftwaffe, Hans Seidemann. Alle andere piloten mogen zich overgeven aan de Russen, maar Hartmann en Graf moeten naar Dortmund vliegen om zich over te geven aan de Britten. De generaal gunt de Russen de meest gedecoreerde piloten niet. De mannen weigeren het bevel; ze willen bij hun collega's blijven.
Die loyaliteit komt ze duur te staan. Graf zit vijf jaar in een Russisch gevangenkamp en Hartmann ziet Duitsland en zijn vrouw Ursula pas terug in 1955.
Omdat er documentatie over de laatste oorlogsjaren verloren is gegaan, is het exacte aantal zeges van de Jagdgeschwader 52 onzeker. Van de in totaal 45.000 Russische toestellen die de Luftwaffe neerhaalde, kan de Jagdgeschwader 52 er zeker 10.600 bijschrijven.

Lectuur:
Jagdgeschwader 52, The experten - J. Weal - Osprey Publishing, 2004.
Bf 109 Aces of the Russian front - J. Weal en L. Wyllie - Osprey Publishing, 2001.
The blond knight of Germany, a biography of Erich Hartmann - R. Toliver en T. Constable - McGraw-Hill Professional, 1986.



NEC JACTANTIA NEC METU ("zonder woorden, zonder vrees")

Avatar:De Siciliaanse vlag,oorspronkelijk uit 1282,de triskelion (trinacria) in het midden,is van oorsprong een oud Keltisch zonnesymbool.


Avatar gebruiker
Tandorini
Generaal
Generaal
 
Berichten: 2759
Geregistreerd: 30 mei 2008, 23:18

Keer terug naar Luchtmacht:Algemeen.

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron