De val van Saigon.

Alles over de oorlog in Vietnam.

Moderators: Messalina, Tandorini

De val van Saigon.

Berichtdoor Tandorini » 13 jun 2011, 19:40

Het einde
Op 1maart 1975 vielen Noord-Vietnamese troepen over de oude slagvelden van Pleiku aan. Het was het begin van het einde voor Zuid-Vietnam.


Vrouwen en kinderen zoeken bescherming bij een Zuid-Vietnamese soldaat tijdens de gevechten om Saigon. Op 29 april 1975 begonnen Amerikaanse helikopters overgebleven Amerikaanse militairen en Zuid-Vietnamezen te evacueren naar oorlogsbodems in de Zuid-Chinese zee. In totaal werden 1373 Amerikanen en 6400 Zuid-Vietnamese burgers geëvacueerd. De helikopters die aan de evacuatie deelnamen, werden aan het eind van de operatie in zee gerold.

Na de Amerikaanse terugtrekking uit Vietnam in 1973 moest Zuid-Vietnam zichzelf zien te redden. Maar net voordat de Amerikanen vertrokken, werden er onder het programma 'Enhance Plus' enorme hoeveelheden militair materieel in Zuid-Vietnam binnengebracht. In net iets meer dan zes weken tijd werd de Zuid-Vietnamese luchtmacht de op vier na grootste luchtmacht ter wereld. Op de grond beschikte president Thieu over ruim een miljoen manschappen en deze troepen beheersten driekwart van het land, waarin 85% van de bevolking woonde.
In weerwil van de Geneefse Conventie uit 1954 stond de overeenkomst van 1973 toe dat de Noord-Vietnamese troepen in Zuid-Vietnam mochten verblijven in de gebieden die zij beheersten. De CIA schatte dat 150.000 troepen van het Noord-Vietnamese leger zich in 1973 binnen de republiek bevonden. Maar deze Noord-Vietnamese troepen en de overlevenden van de oude Viet Cong-guerilla likten nog altijd hun wonden na het offensief uit 1972. De communisten vreesden dat Thieu veel van hun gebieden in het zuiden zou veroveren, een verkiezing zou organiseren die hij zou winnen en vervolgens een staakt-het-vuren op zou leggen. Dat zou een terugkeer betekenen van de donkere dagen aan het eind van de jaren vijftig onder Diem. Anderzijds waren ze zich bewust van de tekortkomingen van het Zuid-Vietnamese leger (ARVN, Army of the Republic of Vietnam), dat zijn zwakte had getoond tijdens de offensieve operaties bij de invasie van Laos in 1971. De overwinning in het jaar daarop had het ARVN alleen weten te bereiken dankzij overvloedige Amerikaanse luchtsteun.

Communistische strategie.
De strategie van de communisten was daarom als volgt. Gedurende 1974 zouden er kleinschalige aanvallen plaatsvinden. Ondertussen zou getracht worden de Ho Chi Minh Trail te vergroten en verbeteren, om zo een stevige logistieke basis te creëren voor een massaal offensief in 1975. Een aanval in dat jaar en een intensieve poging in 1976 zouden dan hopelijk het Zuid-Vietnamese verzet breken en een eind maken aan de 35 jaar durende oorlog.
Het aftreden van president Nixon en het besluit van het Congres om minder militaire steun aan Zuid-Vietnam te bieden, wierp vragen op over Amerikaanse steun aan hun bondgenoten. Het terugtrekken van de Verenigde Staten maakte pijnlijk duidelijk dat de economie van de republiek totaal afhankelijk was van de Amerikaanse aanwezigheid.
Er was geen industriële basis voor de enorme omvangrijke stedelijke bevolking, die bovendien sterk gegroeid was vanwege de nieuwe markt die ontstaan was door de Amerikaanse aanwezigheid. De situaties in de steden verslechterden in rap tempo. De salarissen van de soldaten werden lager en de corruptie bereikte nieuwe dieptepunten.

Beperkt offensief.
De communistische generaal Tran Van Tra lobbyde hevig voor een grootscheeps offensief in 1975, ondanks de tegenstand van meer behoedzame politici in Hanoi, zoals Le Duc Tho. Er werd een compromis bereikt en Tran mocht een beperkt offensief leiden tegen Route 14, een kleine honderd kilometer ten noorden van Saigon. De aanval begon half december en op 6 januari wapperde de Noord-Vietnamese vlag in Phuoc Birth, de provinciehoofdstad.
De Zuid-Vietnamese leiders waren overdonderd door de nederlaag en raakten nog meer van slag door de onheilspellende stilte vanuit Moskou. Ondertussen had de Sovjet-generaal Viktor Kulikov een bezoek aan Hanoi afgelegd, waarbij hij beloftes had gedaan om meer steun te bieden. De communisten roken de overwinning.Gedurende de maand februari concentreerden de Noord-Vietnamese troepen zich in de centrale hooglanden. Op 1 maart gaven ze zich naar de oude slagvelden rond Pleiku. Het ARVN zetten reservisten in om de aanval te kunnen tegenhouden, maar merkte al snel dat het een afleidingsmanoeuvre was. Het echte doelwit was Banmethuot. Banmethuot was omsingeld door een tweede offensief en op 10 maart viel de belegerde stad. De regionale Zuid-Vietnamese commandant Pham Van Phu vluchtte samen met zijn familie per vliegtuig. Zijn gedemoraliseerde soldaten en hun familieleden volgden al gauw, meestal over de weg of dwars door het land.
Nu de Zuid-Vietnamese leiderschap wankelde, gaf Thieu de opdracht om het noordelijke gedeelte van het land te verlaten. Vervolgens riep hij op tot een wanhoopsverdediging van de steden Hue en Da Nang. Zo ver kwam het niet. Meer dan een miljoen vluchtelingen overspoelden de noordelijke havens; de inwoners van Hue waren het bloedbad dat gepaard ging met de korte communistische bezetting van 1968 nog niet vergeten. De ARVN raakte in paniek en in plaats van te vechten, struikelden veel Zuid-Vietnamese militairen letterlijk over elkaar heen toen ze de laatste vliegtuigen probeerden te halen.


Een Noord-Vietnamese T-55 (vooraan) en een T-54 tank (achteraan), tijdens een parade na de val van Saigon.

Genadeslag.
In de fantasiewereld van de politici van Saigon waren de generaals nog steeds met samenzweringen en complotten tegen elkaar bezig. Thieu kondigde uiteindelijk op 21 april zijn aftreden aan tijdens een televisie-uitzending, waarbij hij vol bitterheid Amerika aanviel over het in de steek laten van zijn land. Het Zuid-Vietnamese leger leek zich heel even te herwinnen tijdens een dappere laatste actie bij Xuan Loc, vijftig kilometer ten oosten van Saigon. Maar de overmacht was te groot en de Noord-Vietnamese colonnes met T-54 tanks voorop, stevenden op de hoofdstad af.
Met hun lange-afstand 130-mm kanonnen, die door de Sovjet-Unie waren geleverd, kon het Noord-Vietnamese leger op 29 april de vliegbasis van Tan Son Nhut aanvallen en veroveren. Hierdoor konden de Amerikanen hun evacuaties alleen nog per helicopter uitvoeren. Ambassadeur Martin had de defensieve capaciteiten van de ARVN sterk onderschat en zo laat opdracht tot evacuatie gegeven, dat ontelbaar veel Zuid-Vietnamezen die voor de Amerikanen hadden gewerkt aan hun lot werden overgelaten. Tijdens een achttien uur durende helikopteroperatie, vooral met Sikorsky H-63's en Boeing Vertol H-46's, werden 1373 Amerikanen en 6400 Zuid-Vietnamezen naar de Amerikaanse vloot voor de kust geëvacueerd.

Paniek in de straten.
Jachtvliegtuigen patrouilleerden in het luchtruim om een herhaling van de Noord-Vietnamese luchtaanval te voorkomen die een paar dagen eerder Tan Son Nhut had getroffen. In de straten van Saigon vocht een uitzinnige menigte om een plaats in de helikopters. Soldaten van de ARVN trokken stiekem hun uniformen uit en plunderaars roofden de zwaar getroffen stad leeg. Bell UH-1 helikopters van Air America evacueerden een aantal CIA-personeelsleden vanaf diverse geïmproviseerde landingsplaatsen. Toen de laatste sectie van Amerikaanse mariniers vanaf het dak van de ambassade aan boord van een helikopter ging, waren plunderaars al bezig de eerste verdiepingen van het ambassadegebouw leeg te roven. Vijf uur later drongen Noord-Vietnamese tanks het presidentiële paleis binnen. De Vietnamoorlog was voorbij.
NEC JACTANTIA NEC METU ("zonder woorden, zonder vrees")

Avatar:De Siciliaanse vlag,oorspronkelijk uit 1282,de triskelion (trinacria) in het midden,is van oorsprong een oud Keltisch zonnesymbool.


Avatar gebruiker
Tandorini
Generaal
Generaal
 
Berichten: 2759
Geregistreerd: 30 mei 2008, 23:18

Keer terug naar Vietnam.

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron