De strijd van de Russische partizanen.

Moderators: Messalina, Tandorini

De strijd van de Russische partizanen.

Berichtdoor Obi-Wan » 10 jun 2009, 10:36

Na één week Duitse Blitzkrieg zagen de Russische krijgskansen er catastrofaal uit.Op alle fronten moest het Rode Leger zich terugtrekken.Het Centraal Comité van de Communistische Partij zag de ernst van de situatie in en verspreidde een directief waarin gewezen werd op de noodzaak partizanen- en sabotageactiviteiten te organiseren in de intussen door de Duitsers bezette gebieden.

Mobiliseren geblazen.
In een radiorede wees vadertje Stalin de Russische bevolking op haar plichten.Hij raadde de Sovjetburgers aan:

"In de door de vijand bezette gebieden detachementen partizanencavalerie en -infanterie en sabotagegroepen te vormen voor de strijd tegen eenheden van het vijandelijke leger,om overal en te allen tijde de guerillastrijd aan te wakkeren,bruggen en wegen op te blazen,telefoonverbindingen te vernielen,bossen,pakhuizen en wagons in brand te steken,in de bezette gebieden voor de vijand en allen die hem helpen ondraaglijke omstandigheden te scheppen,hem bij iedere stap te achtervolgen en te vernietigen en hem in alles te dwarsbomen ...."

Maar het Russische volk reageerde onverschillig op deze oproep.De uitermate snelle Duitse opmars had veel indruk gemaakt op de burgerbevolking.Het chaotisch terugtrekkende Rode Leger daarentegen gaf aanleiding tot bitterheid.
In 1941 bleef de werving van partizanen beneden de verwachtingen.Ongeveer 70% van de verzetsstrijders behoorde tot de Communistisce Partij.De resterende groep bestond hoofdzakelijk uit Sovjet-militairen,die aan krijgsgevangenschap waren ontsnapt.Toch slaagden ze er met scces in aanslagen te plegen en de bezette gebieden voor de Duitse onveilig te maken.De resultaten stonden echter niet in verhouding tot de geleden verliezen.In de eerste oorlogsmaanden sneuvelden niet minder dan 7.700 partizanen.

Aan de galg.
Eind 1941 werden de Duitse troepen overvallen door de strenge Russische winter en slaagden er niet in Moskou te veroveren.De partizanen rond de hoofdstad zouden de actiefste en succesrijkste groep in de bezette gebieden worden.
Tijdens de Slag om Moskou,die plaatsvond in de winter van 1941-'42 werden verschillende partizanen door de Duitsers in het openbaar opgehangen.Eén van hen was het 18-jarige meisje Zoya uit Moskou.Deze nationale heldin stond symbool voor de Russische vaderlandsliefde en het partizanenverzet.
De geweldadige politiek van de Duitsers in de bezette gebieden - Russische burgers,ook vrouwen en kinderen waren veelal het slachtoffer - droeg in hoge mate bij tot de toenadering tussen de bevolking en de partizanen.Niet alleen het hardvochtig optreden van de bezetter en het keren van de oorlogskansen,maar ook organisatorische maatregelen leidden tot een stijging van het aantal leden.Het aantal partizanen steeg van 30.000 man in december 1941 tot 80.000 personen in juli 1942,dit op een totaal van 70 miljoen inwoners in het door de Duitsers bezette gebied.De partizanendetachementen waren vooral actief in dichtbeboste en moerassige streken.
Vanaf augustus 1942 stelde de centrale staf van het partizanenleger richtlijnen op in verband met de uit te voeren acties.De vernietiging van de verbindingslijnen en in het bijzonder de ontreddering van het spoorwegnet werden als prioritair beschouwd.Met het oog hierop vonden de eerste droppingen van wapens en explosieven plaats,waardoor beter georganiseerde operaties mogelijk werden.
Het parachuteren van voedsel verbeterde de bevoorradingssituatie van de clandestiene strijders.Samen met deze noodzakelijke goederen werd ook propaganda in de bezette gebieden gedropt.Dit versterkte het moreel van de bevolking en de groei van het partizanenleger bleef aanhouden.

Wie was de slimste?
Tevergeefs werden tienduizenden Duitse soldaten ingezet om een einde te maken aan de acties van de partizanen.Het aantal aanslagen op de spoorweglijnen bleef stijgen van ongeveer 500 in februari,naar 1.060 in juni en 1460 in juli 1943.
De Duitse troepen deden het onmogelijke om hun treinen te beveiligen.Aanvankelijk lieten ze een aantal lege goederenwagons voor de locomotief uitrijden.De door de partizanen gelegde mijnen ontploften dan onder die goederenwagons.Na de ontploffing gooiden de soldaten de wrakken van de rails en kon de trein verder.
De partizanen veranderden van tactiek en legden speciale mijnen waarvan de ontsteking alleen op een zware locomotief reageerde.Daarop laadden de Duitsers de goederenwagons vol stenen,zodat de mijnen toch onder die wagons afgingen.
Het antwoord van de partizanen liet niet op zich wachten: ze gingen over tot het gebruik van mijnen met een vertraagde ontsteking.Kortom,de Duitsers werden verplicht een uitgebreid systeem op te zetten om de spoorlijnen te bewaken.Het kostte hen enorm veel mankracht.Op die manier brachten de partizanen het Duitse leger grote materiële verliezen toe.De bezetter beantwoordde de toenemende activiteit met vergeldingsmaatregelen op de Russische bevolking.Wat opnieuw leidde tot een stijgend aantal partizanen en bijgevolg een groeiende activiteit en een harder optreden van de Duitse troepen.

Spoken in het woud.
De Duitse soldaten vochten in een vreemd land,waar elke burger een partizaan kon zijn.Het moreel van de Duitse troepen leed zwar onder deze situatie:

"Overal waren er in de bossen en de moerassen de geesten van de wrekers (...).Vervloekt,iets dergelijks heb ik in de oorlog nooit meegemaakt.Ik kan niet vechten tegen deze spoken van het woud.Terwijl ik dit schrijf,kijk ik bezorgd naar de ondergaande zon.Het is maar beter er niet over na te denken.De nacht begint te vallen en ik voel dat ze onhoorbaar uit het duister naar ons toe komen sluipen.Zij zijn de spoken en ik ben verstijfd van angst."

schreef een officier in zijn dagboek.
Avatar gebruiker
Obi-Wan
 
Berichten: 6
Geregistreerd: 26 dec 2008, 21:41

Keer terug naar Verzet in oorlogstijd.

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron