De verschrikkingen van de loopgravenoorlog.

Alles over Wereldoorlog 1.

Moderators: Messalina, Tandorini

De verschrikkingen van de loopgravenoorlog.

Berichtdoor Baracca » 01 jun 2008, 21:22

Een groot moddergevecht.

De Eerste Wereldoorlog was,zoals alle oorlogen,oorspronkelijk als een snelle bewegingsoorlog bedoeld.Maar het Schlieffen-plan liep vast en de geallieerden konden het tegenoffensief evnmin doorvoeren.Kortom : na nog geen vier maanden kwam de bewegingsoorlog tot stilstand en konden de soldaten zich in hun loopgraven gaan nestelen.
Geen enkel leger had er echt rekening mee gehouden dat de bewegingsoorlog tot stilstand zou kunnen komen.Oorlog was immers een zaak van aanvallen en verdedigen,niet van stomweg stilzitten.Maar al had men in de praktijk nooit onderricht en geoefend hoe op een dergelijke situatie moest worden gereageerd,toch wisten de generaals in theorie wat er moest gebeuren ; de legers gingen zich ingraven.
Een loopgraaf ontstond ad hoc : een soldaat die niet verdr kon oprukken,moest zich plat op de grond laten vallen en een kleine aarden dam opwerpen ter bescherming tegen de vijandelijke kogels.Achter die dam werd - liggend - een shuttersput uitgegraven.Die put werd steeds verder uitgediept,zodat men ook tegen het zwaardere geschut beschermd was.In een nog later stadium werden de verschillende schuttersputten verbonden met kruipgeulen,die later uitgediept werden.Uiteindelijk werd deze eerste gevechtslinie uitgebreid met een tweede,achteraan nog aangevuld door verzamel- en aanvoerloopgraven voor reservetroepen en versterkingen.Er werd prikkeldraad gespannen,met blikjes en flessen eraan bevestigd om verrassingsaanvallen tegen te gaan.Er kwamen vooruitgeschoven scherpschutters- en waarnemingsposten.

Aux Champs Elysées.
Zo kregen de tijdelijke schuttersputten mettertijd het karakter van een definitiev verdedigingszone.De meeste soldaten hebben van de Eerste Wereldoorlog niet meer gezien dan enkele tientallen meters grond,vier jaar lang.
Naarmate de tijd vorderde ing men meer aandacht besteden aan de woonomstandigheden.Er werden beschutte slaapplaatsen gebouwd,eerste-hulpposten,munitiedepots en latrines.Omdat het loopgravennetwerk steeds uitgebeider werd,kregen de soldaten last om zich te oriënteren en dus werden "straatnamen" gebruikt.Zo kregen de naar urine stinkende,smerige en natte grachtncomplexen de allures van een stad.
Aan geallieerde zijde waren die straatnaen vaak sarcastisch.Het is een blijk van verbeeldingskracht om een half ondergelopen moddergang met de benaming "Champs Elysées" te kronen.Dan is "Désespoir",zoals een andere loopgraaf heette,dichter bij de waarheid.Ook de "abri's,schuilplaatsen tegen artillerievuur of weersomstandigheden,kregen een naam :"Ons Waterkasteel","Lunapark","In de Noordpool" of "Abri der plezierige terdoodveroordeelden".

Oude en nieuwe technieken.
Het feit dat de oorlog muurvast zat,betekende niet dat er niet gevochten werd.Vier jaar lang probeerden de officieren een doorbraak te bewerkstelligen,tevergeefs en met een ontstellend velies aan mensenlevens.Van beide kanten werden er massale charges gehouden die te pletter liepen,zo niet op mitrailleurvuur,dan toch op de alomtegenwoordige prikkeldraad.
Geraakte men uitzonderlijk toch tot in de voorste loopgraaf van de vijand,dan werd het slachtwerk verder gezet met de bajonet.Als er geen succesvolle tegenaanval volgde,had men op het einde van de dag enkele meters modder veroerd,vaak om ze de volgende dag weer te verliezen.
Om dergelijke aanvallen voor te bereiden,rekende men vooral op de artillerie,die de vijand murw moest bombarderen.De beschietingen duurdensoms zeventig uur lang.Het was bij de eigenlijke aanval de bedoeling om het artillerievuur om de zoveel minuten naar voor te schuiven.De infanterie moest dan aansluiten bij het bomtapijt en zo stapsgewijs de vijandelijke stelling veroveren,voorwaarde was,dat artillerie en soldaten aanhetzelfde tempo naar voor schoven.Dat was niet eenvoudig,want radioverbindingen bestonden nog niet.
Regelmatig probeerden vooral de Duitsers onderaardse gangen te graven,onder de vooruitgeschoven wachtposten door,om de vijandelijke loopgraven op te blazen.Maar hoewel deze methode sporadisch succesvol was,kon ze geen beweging in het totale front krijgen.
Uiteindelijk zagen de oficieren in dat dergelijke beproefde tactieken het loopgravensysteem nooit zouden kunnen doorbreken.Nieuwe technische uitvindingen moesten de klus klaren.De eerste vliegtuigen verschenen aan de hemel,zodat de loopgraven nu ook uit de hoogte bedreigd werden.De camouflage tegen ontdekking van boven af deed zijn intrede.De Duitsers experimenteerden als eerste met gasaanvallen ("Ieperiet").Gasmaskers werden uitgedeeld.De eerste tanks werden ontwikkeld en tegengegaan met antitankgeschut en landmijnen.

Modder,ratten en vlooien.
Maar de grootste verschrikkingen van de loopgrvenoorlog kwamen niet voort uit de oorlog zelf,maar uit de natuursomstandigheden,al is dat een verkeerd woord,want het omringende landschap leek meer op Mars dan op de planeet Aarde.De aanhoudende bombardementen hadden er een aaneenschakeling van in elkaar lopende en met vuil water gevulde kraers van gemaakt,waar soms lijken in dreven.De weinige bomen die nog niet omgehakt waren voor brandhout stonden er zwatgeblakerd bij.Er was in de wijde omtrek haast geen rechtstaande muur meer te bekennen.
In dat landschap was et water de grootste vijand.Op de bodem van de lopgraven lagen roosters,zodat men niet volledig in de modder weg zou zinken.Vooral in het gebied rond de IJzer hadden de inundaties de grond doorweekt.Soldaten waadden er tot hun knieën dor de modder,zodat hun voeten opzwollen en ze hun laarzen niet meer uitkregen.
Ook het ongedierte was een voortdurende plaag.De ontelbare lijken in het niemandsland die niet begraven konden worden,lokten honderden ratten die zich niet alleen aan de doden te goed deden,maar ook de levenden lastig kwamen vallen.Ze werden steeds minder schuw en begonnen zelfs de slapende oldaten te bijten.Alleen wat aan de prikkeldraad opgehangen werd,was veilig voor de rattetanden.
Daarnaast beleefde ook de vlooienpopulatie hoogdagen : de soldaten konden zich wekenlang niet wassen en sliepen op vuil stro.Dat de plaag werkelijk een serieus probleem was,blijkt uit de verordeningen van de legertop.Zo werd het vlooienvangen in het dienstrooster opgenomen en per aangeboden rattestaart ontving men een verhoging van zijn soldij.

Kerstmis.
Het was waarschijnlijk door deze extreme levensomstandigheden en door de simpele vaststelling dat de voortdurende gevechten amper enkele meters terreinwinst opleverden,dat er in een aantal gevallen een gevoel van solidariteit ontstond over de prikkeldraad heen,tegen "de bazen".Op sommige plaatsen waren de beide kampen een paar tientallen meters van elkaar verwijderd.De soldaten konden de "vijand" horen eten en roepen.En geleidelijk ging men ook naar de overkant roepen.De eerste contactpogingen waren vrij schuchter.Er werden soms schietwedstrijden gehouden van de ene loopgraaf naar de andere,op blikjes of stokken.Met pancardes werd aanegeven of het raak was of niet.Sommigen begonnen ook,als de officieren niet in de buurt waren,met elkaar te converseren.En uiteindelijk werden er zelfs afspraken gemaakt om in het niemandsland bij elkaar te komen en sigaretten,drank of eten te ruilen,of om niet te schieten op soldaten die in het nieandsland water gingen halen.
In een dergelijke broederlijke sfeer kwamen ook de kleine wapenstilstanden op Kerstmis tot stand.Officieren van bepaalde bataljons spraken een staakt-het-vuren af met de tegenpartij,zodat elk kamp eindelijk zijn doden kon begraven.Som kwamen een aantal soldaten zelfs bij elkaar om samen Kerstmis te vieren.
Maar de volgende dag was die irriële situatie verdwenen en barstte de oorlog weer los.Een Brits soldaat verteld in het boek "Soldiers' stories of the war" van Walter Wood(Londen,1915):"Ik was blij toen Kerstmis weer voorbij was en we weer met ons gewone dagelijkse werk konden voortdoen :met doden en gedood worden".
Avatar gebruiker
Baracca
1e Soldaat
1e Soldaat
 
Berichten: 20
Geregistreerd: 01 jun 2008, 21:16

Re: De verschrikkingen van de loopgravenoorlog.

Berichtdoor Wolfram » 25 aug 2013, 10:07

Toen in 1914 de Duitse legers België en Frankrijk binnenvielen, verliep hun opmars eerst voorspoedig. De Duitsers moesten echter divisies aan de strijd onttrekken om de oprukkende Russen in het oosten tegen te houden, wat ook lukte. Maar hierdoor verloren zij de overmacht aan het westfront. Bovendien mengde Groot-Brittannië zich in de oorlog, waardoor er een zeer stabiel evenwicht ontstond. De oorlog mondde uit in een loopgravenstelling over de gehele lengte van het front. Hierdoor was de oude tactiek om via een omtrekkende beweging de stellingen in de rug aan te vallen onmogelijk. Ondanks het defensieve karakter van de loopgraven leidde het tijdens de Eerste Wereldoorlog tot een zeer groot aantal slachtoffers, enerzijds door artilleriebombardementen van elkaars stellingen en anderzijds omdat iedere aanval inhield dat de soldaten uit hun loopgraven moesten komen. Door de grote schaal waarop men zich had ingegraven bleek het moeilijk om doorbraken te forceren en werden stellingen en posities keer op keer ingenomen en dan weer prijsgegeven.
Afbeelding
Bij het invallen van de winter, eind 1914, waren de fronten in het oosten en westen vastgelopen. Deze verstarring leidde ertoe dat de strijdende partijen zich aan weerszijden van de frontlijnen ingroeven in loopgraven die tot permanente onderkomens werden. Het uitgebreidst waren de loopgravenstelsels aan het westelijk front, maar ook de Russen moeste zich over een groot deel van hun linies ingraven.
Afbeelding
Eind 1916, na 2,5 jaar oorlog, startten de Duitsers vredesonderhandelingen, die door Frankrijk en Engeland werden afgewezen. De oorlog woedde dus voort en doordat de oorlog jaren duurde, konden beide partijen elk jaar een nieuwe lichting jonge rekruten aanvoeren. In april 1918 konden de Duitsers dankzij hun overwinning tegen Rusland in het oosten nieuwe troepen aanvoeren. Er waren grote successen en Parijs werd bijna bezet maar in de zomer van 1918 dreven de pas gearriveerde Amerikaanse troepen de Duitsers terug. Onder invloed van dit offensief, in combinatie met andere gebeurtenissen en een Duitse revolutie, wonnen de geallieerden de oorlog en daarmee ook de loopgravenoorlog.

Afbeelding
Bij Passendaele, aan het Westfront, 1917

Afbeelding
Fransen bij Verdun, 1916

http://www.crid1418.org/espace_pedagogi ... ID1418.pdf
Wolfram
Korporaal-chef
Korporaal-chef
 
Berichten: 44
Geregistreerd: 11 apr 2013, 10:59
Woonplaats: Nederland


Keer terug naar 1914-1918.

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron