Het bloedige Tarawa.

Alles over Wereldoorlog 2.

Moderators: Messalina, Tandorini

Het bloedige Tarawa.

Berichtdoor Tandorini » 18 mei 2013, 14:58

Het kleine atol Tarawa is omringd door koraalriffen en zag eruit als een tropisch paradijs. Maar de koraalrotsen waren doortrokken van tunnels met daarin 5000 verbeten Japanners.

Japanse troepen plaatsen een 8-inch Vickers marine kanon in een geschutstoren op het eiland Betio voor de slag. Deze foto en nog andere werden gevonden in een veroverde bunker tijdens de slag.

De Amerikaanse opmars naar Japan van 1943 tot 1945 verliep langs twee hoofdassen. De ene liep via de Solomoneilanden, Nieuw-Guinea en de Filippijnen en de andere via de talloze kleine atollen van Micronesië. In die laatste eilandengroep waren de Marshalleilanden strategisch het belangrijkst, en die waren dan ook al sinds een Japans mandaat uit de Eerste Wereldoorlog danig versterkt door de Japanners. Weinig was bekend over de Marshalleilanden. Om de achterhoede van de oprukkende Amerikanen te beschermen, moesten eerst de Gilberteilanden in het zuidwesten worden veroverd. Uit luchtverkenningen bleek dat de eilanden Tarawa (met een vliegveld) en Makin (met een vliegbootstation, maar geschikt voor een vliegveld) de hoofdeilanden waren. Beide eilanden werden gelijktijdig op 20 november 1943 aangevallen.
Ondersteuning werd geboden door de kort tevoren opgerichte 5e Vloot, die vijf slagschepen, zes vloot-vliegdekschepen en zeven lichte vliegdekschepen met tezamen 700 vliegtuigen omvatte. Deze vloot moest de Japanse hoofdmacht vanuit de basis Truk in de Carolinen naar Eniwetok in de Marshalleilanden lokken. De Japanse vloot lag maar 1125 km verwijderd van Makin en omvatte zes slagschepen, maar was verder beneden de maat. De vlootvliegtuigen waren op het land gestationeerd voor de verdediging van Rabaul en de vliegdekschepen moesten terug naar Japan om nieuwe toestellen op te halen. Alleen de Pearl Harbourveteraan Zuikaku bleef bij de vloot en ook die had nauwelijks inzetbare toestellen aan boord. De Japanse commandant kon niet aanvallen en stuurde de helft van zijn achttien onderzeeërs op de vijand af.

De inname van Makin.
Makin was niet zo zwaar verdedigd, maar omdat er op minder dan een uur vliegen grote Japanse bases op Mili en Jaluit lagen, werd het eiland toch met een enorme overmacht benaderd en werd meteen begonnen met de aanleg van een vliegveld.
Er waren weinig echte invasieschepen voorhanden en de meeste troepen gingen aan de westkant aan land met LCVP's en LVT's (amfibische rupsvoertuigen) die met de twee beschikbare LST's werden aangevoerd. Terwijl ze aan land stormden, voerden de vliegdekvliegtuigen, oude slagschepen, kruisers en destroyers een vernietigend bombardement uit. Gelukkig was er weinig tegenstand, want het water boven de koraalriffen was veel minder diep dan verwacht en de transportschepen konden daardoor niet erg dicht bij het strand komen. Rond 10.00 uur was een bruggenhoofd veroverd en werd een tweede aanval uitgevoerd aan de lagunekant van het eiland.
Ook deze aanval werd met relatief weinig middelen uitgevoerd, met LCT's die werden gevolgd door LCM's met tanks van een van de beide LSD's die beschikbaar waren. Er waren slechts 800 Japanners op het eiland, waarvan minder dan de helft militair inzetbaar was. Hun verbeten inzet verzet hield 6500 Amerikaanse Mariniers drie dagen bezig, tot uiteindelijk de bekend geworden radioboodschap 'Makin taken' (Makin ingenomen) viel te horen.

Een groepscommandant geeft vuuraanwijzingen aan zijn manschappen. De Japanse stellingen waren zorgvuldig opgebouwd en gaven kruisvuur over het strand, dat veel Amerikaanse levens eiste.

Makin is een dun streepje van zo'n 13 km lengte, en Tarawa 120 km verderop is nog kleiner. Het eilandje steekt nergens meer dan 3 meter boven de zeespiegel uit. Het hele eiland bestond uit één groot vliegveld en werd verdedigd door 5000 geharde veteranen die zich goed hadden verschanst. Hier brachten de Amerikanen slechts 5000 Mariniers aan land, die het met hun LVT's zwaar te verduren kregen op de scherpe koraalkammen die zich tot 500 m uit de kust uitstrekten. Velen verdronken onder het gewicht van hun bepakking. Het kostte drie dagen van verbeten man-tegen-man-gevechten om het eiland in te nemen. Het eiland was zo klein dat het geschut van de slagschepen slechts een geringe rol kon spelen omdat dat eigen troepen gekost zou hebben. Vooral de destroyers voerden kustbombardementen uit. Toen op 23 november de avond viel, was er bijna geen enkele Japanner meer in leven en was het vliegveld in Amerikaanse handen. Tarawa had waardevolle lessen opgeleverd voor de vele landingen die nog zouden volgen. Er waren 150 Japanners levend gevangen genomen. De Amerikanen telden in hun gelederen 990 doden en 2410 gewonden.
De Amerikanen dankten hun succes vooral aan het Japanse onvermogen om met hun vliegdekvloot terug te slaan. De Amerikaanse vliegdekjagers maakten korte metten met de geringe Japanse weerstand in de lucht, maar toch wisten de Japanners met een kleinschalige tegenaanval op de avond van de eerste dag het lichte vliegdekschip USS Independence buiten gevecht te stellen met een torpedo. De grotere vliegdekschepen waren net begonnen met het uitvoeren van nachtjagerpatrouilles met radar. Daarmee ondervingen ze de nieuwe Japanse tactiek van nachtelijke torpedo-aanvallen aan de hand van boeien die door verkenningswatervliegtuigen werden uitgezet.
Doordat de verovering van Tarawa langer duurde dan gepland, moest de vloot langer in de buurt blijven. Na 22 november begonnen de Japanse onderzeeërs te arriveren. Vier van de acht gingen verloren, maar de I-175 wist in de vroege ochtend van 24 november het escortevliegdekschip USS Liscombe Bay te torpederen. Het deed de Amerikanen met een schok realiseren dat hun CVE's te haastig gebouwd en te onzorgvuldig ontworpen waren om de productie te bespoedigen.

Verlies van levens.
De torpedo sloeg midscheeps in en de explosie bereikte de onvoldoende gepantserde munitiemagazijnen. In een geweldige explosie werd het hele achterschip van de kleine carrier vernietigd, waarna het vliegdek instortte. De klap was zo hevig dat brokstukken terecht kwamen op het slagschip USS New Mexico, anderhalve kilometer verderop.
NEC JACTANTIA NEC METU ("zonder woorden, zonder vrees")

Avatar:De Siciliaanse vlag,oorspronkelijk uit 1282,de triskelion (trinacria) in het midden,is van oorsprong een oud Keltisch zonnesymbool.


Avatar gebruiker
Tandorini
Generaal
Generaal
 
Berichten: 2759
Geregistreerd: 30 mei 2008, 23:18

Re: Het bloedige Tarawa.

Berichtdoor Wolfram » 21 jul 2013, 21:16

Dit was een veldslag waar je niet graag getuige van wou zijn, een hel op aarde.

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Links:
http://www.returntotarawa.com/
http://www.ibiblio.org/hyperwar/USMC/USMC-C-Tarawa/
http://tarawatheaftermath.com/
http://archive.org/details/gov.archives.arc.37448
http://www.defensemedianetwork.com/stor ... wa-lagoon/
http://www.eyewitnesstohistory.com/tarawa.htm

Engelstalige artikel over Tarawa en meer foto's:
http://www.propatriaforum.org/viewtopic ... 246&t=5910

Deze Atollen die eens het toneel waren van een vreselijke slachting hebben zich gelukkig hersteld.
Wolfram
Korporaal-chef
Korporaal-chef
 
Berichten: 44
Geregistreerd: 11 apr 2013, 10:59
Woonplaats: Nederland


Keer terug naar 1940-1945.

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron