Rwanda - 1994.

Alles over het Belgische leger.

Moderators: Messalina, Tandorini

Rwanda - 1994.

Berichtdoor Tandorini » 31 jul 2008, 13:45

Hutu's en Tutsi's
Ruanda was in de vorige eeuwen vooral bevolkt door twee ethnische bevolkingsgroepen. De Hutu's, herkenbaar aan hun kleinere gestalte, vormden ongeveer 85% van de bevolking en waren de oorspronkelijke bewoners van Ruanda. De overige 15% werden gevormd door de, groter van gestalte zijnde, Tutsi's die omstreeks de 15e eeuw het land binnenkwamen met grote kudden runderen. Ook al vormden de oorspronkelijke Hutu's duidelijk de meerderheid, toch waren het de rijkere Tutsi's die de macht in handen namen. Ruanda en het aangrenzende Urundi worden vanaf 1890 Duitse kolonies. Al snel zal de Tutsi-overheersing zich verspreiden over heel Ruanda-Urundi. Aan de Duitse aanwezigheid komt tijdens WOI een einde en wordt de eenheidsstaat Ruanda-Urindi overgedragen aan België. In de jaren 50 legt België het land een democratische koers op en laat de oorspronkelijke bewoners, de Hutu's, in de macht delen. Deze nieuwe politiek ondervindt een sterke tegenwind van de, tot dan toe regerende, Tutsi's. De Tutsi's, die kost wat kost hun macht willen behouden, vechten bloederige ethnische oorlogen uit met de Hutu's. Er volgen massale slachtpartijen, hutten en dorpen worden afgebrand, oogsten worden vernietigd en vee wordt weggevoerd.

Ruanda jaren '50 en '60
ParaCommando's zullen meerdere malen in de ethnische slachtpartijen tussenbeide komen, maar telkens nadat ze terug vertrekken laaien de incidenten snel weer op. Daarom zal vanaf april 1960 het 3e Para zich definitief ter plaatse begeven en zal instaan voor de ordehandhaving in de deelstaat Urundi. Het 4de Commando (nu een ontbonden eenheid), dat toekomt in mei 1960, zal instaan voor ordehandhaving in de deelstaat Ruanda. Op 25 okt 1961 verwerven het gesplitste Ruanda en Urundi, onder controle van België, het zelfbestuur en in juli 1962 verwerven de landen hun totale onafhankelijkheid. Ruanda wordt vanaf dan Rwanda en Urundi wordt Burundi. In feite hebben de oorspronkelijke bewoners, de Hutu's, vanaf dan de macht in Rwanda en wordt het merendeel van de Tutsi's verdreven naar ondermeer Oeganda en Burundi. In Burundi zullen de Tutsi's de macht blijven behouden. Aangezien de Rwandese regering niet wenst dat er ParaCommando's op hun grondgebied blijven trekt België zijn troepen terug en vertrekken de laatste ParaCommando's op 21 aug. 1962. Op dat moment heerst er relatieve vrede in het land en dat zal meerdere jaren min of meer zo blijven. Wanneer Generaal Juvénal Habyarimana in 1973 een machtsgreep pleegt geschiedt dit zonder bloedvergieten. Hij streeft naar een beter beheer van het land dat zelf in de levensbehoeften van de bevolking moet kunnen voorzien. Op het einde van de jaren '80 wordt Rwanda dan ook beschouwd als een stabiel land dat zich opmerkelijk gemoderniseerd heeft. Maar de uitgeweken Tutsi's laten nu en dan van zich horen en eisen het recht op om naar 'hun' land terug te keren.

Rwanda 1990, operatie Green Beam
In de nacht van 30 September op 1 Oktober 1990 vallen, tot grote verwondering van de internationale waarnemers, Tutsi-strijders van het FPR (Front Patriotique Rwandais) vanuit Oeganda het noordoosten van Rwanda binnen. De Tutsi-strijders behalen enkele successen in hun strijd tegen de regeringstroepen FAR (Forces Armées Rwandaises). Aangezien deze gebieden weinig bevolkt zijn boeken de Tutsi­rebellen snel vooruitgang. Uit bezorgdheid voor het lot van haar 1.600 landgenoten en andere buitenlanders die in Rwanda verblijven, besluit de Belgische regering op 3 Oktober 1990 in de late namiddag tot de inzet van een versterkt bataljon van een 530 tal ParaCommando's. Op 4 oktober om 06u30 ontvangt kolonel F. Van de Weghe zijn orders voor de start van operatie Green Beam, enkele uren later vertrekt het eerste vliegtuig reeds richting Kigali en op 6 oktober om 04u50, 36 uur na het vertrek van het eerste vliegtuig, is de volledige battlegroup ontplooid en inzetbaar. Na een kleine maand Belgische & Franse aanwezigheid (Franse Legionairs waren ook toegekomen om Franse instellingen in Kigali te beschermen) bereiken, door bemiddeling van de Belgische regering, de rebellen en de zetelende regering een akkoord tot staakt het vuren. Daarom trekt ons land haar militairen terug en stopt het de allang geplande wapenleveringen. In feite is vanaf dit moment, oktober 1990, Rwanda verdeeld in drie kampen :

- De destijds verdreven Tutsi's van het RPF onder leiding van Paul Kagame, die het noordoosten van Rwanda bezetten
- De Hutu-extremisten onder leiding van de eerste minister mevrouw Agathe Uwilingyimana
- De destijds in het land gebleven Tutsi's en van de gematigde Hutu's onder leiding van president Juvénal Habyarimana

Volgens de Hutu-extremisten zijn de destijds in het land gebleven Tutsi's en de gematigde Hutu's 'veraders' en moeten zij verdreven of uitgeroeid worden. In feite starten de voorbereidingen tot de genocide in 1994 nu reeds. Men gaat er van uit dat president Juvénal Habyarimana de steun krijgt van België en dat de Hutu-extremisten van eerste minister Agathe Uwilingyimana de steun krijgen van Frankrijk.

Rwanda 1993
De vredesonderhandelingen tussen de Rwandese regering en het FRP herbeginnen op 10 augustus 1992 en eindigen op 3 augustus 1993 met de ondertekening van het akkoord van Arusha. Dit akkoord vormt eigenlijk een pakket van meerdere akkoorden, met name :

- een staakt het vuren
- de installatie van een verruimde regering, de machten tussen Hutu's en Tutsi's werden hierdoor beter verdeeld
- de fusie van beide legers (de FAR en het FPR)
- nieuwe verkiezingen

De veiligheidsraad van de VN (Verenigde Naties) keurt daarom op 3 oktober 1993 resolutie 872 goed en beslist een neutrale internationale troepenmacht UNAMIR naar Rwanda te sturen. Deze neutrale troepenmacht zou twee jaar, tot na de verkiezingen, aanwezig moeten blijven en heeft volgende opdrachten :

- enkel helpen en bijdragen tot de veiligheid en de ontwapening
- ziet toe op het staakt het vuren en op de repatriëring van de vluchtelingen
- coördineert de humanitaire hulp
- rapporteert incidenten

De VN vredesmacht
Zowel de rebellen van het FRP als de regering en zijn FAR dringen bij de VN aan op een Belgische deelname. De historische banden en de goede prestaties van onze ParaCommando's in voorgaande vredesoperaties zijn hun motief. De VN wijkt af van een ongeschreven regel voor VN-operaties, die inhoud in dat er in een vredesmacht geen troepen worden opgenomen van buurlanden of landen met bijzondere betrokkenheid met het inzetgebied, en vraagt België om een battlegroup van 800 man in te zetten. België stemt in met het sturen van troepen maar beseft tegelijk ook de gevoeligheid van deze ongeschreven VN-regel. De ministerraad beslist, uit butgettaire overwegingen, op 19 november 1993 om maar een 450 man te sturen voor een periode van maximaal een jaar. Het detachement van 1 Para is dan al, op 18 november, een dag voor de beslissing, met vijf C-130's naar Rwanda vertrokken. De VN gaat dringend op zoek naar een tweede contingent om de Belgen aan te vullen. Oostenrijk en Canada komen in aanmerking maar Canada haakt al vlug af. Ook het Oostenrijkse detachement zou niet opdagen, ondanks alle diplomatieke verzoeken van België.

Operatie UNAMIR (United Nations Assistance Mission In Rwanda)
In de hoofdstad Kigali opereren de Belgische ParaCommando's die onder VN-vlag opereren, en dus blauwhelmen worden, samen met de Bengali. De Canadese generaal Romeo Dallaire, de militaire chef van UNAMIR, verdeelt de hoofdstad in drie sectoren. Officieel krijgen de Belgen Kigali-centrum en de sector 'luchthaven' toegewezen. De Bengali krijgen Kigali-noord en de quick reaction force (QRF) toebedeeld. De QRF is een snelle interventiemacht met lichte pantservoertuigen die op bevel van generaal Dallaire overal in Rwanda moet tussenkomen wanneer een kritieke situatie dat zou vereisen. Al van bij aanvang blijkt de onbekwaamheid van de Bengali. Kibat I, het eerste Belgische bataljon in Kigali, zet haar eigen QRF op. In een sfeer van relatieve rust voeren de ParaCommando's verkenningsopdrachten uit, patrouilleert het samen met Rwandese gendarmes en controleposten op in de stad. Vanaf 15 maart 1994 wordt het 1e Para afgelost door het 2de Commando. In feite kampt de gehele missie met veel te beperkte middelen in zowel personeel, uitrusting, bewapening als financiën. Het VN-mandaat en de "rules of engagement" zijn onduidelijk en beperken het doen en laten van de ParaCommando's heel erg. Ze mogen hun wapens enkel gebruiken bij zelfverdediging en wanneer de situatie vereist om machinegeweren te gebruiken moeten ze eerst toestemming vragen aan de Canadese generaal Romeo Dallaire.

Het anti-Belgische klimaat
Reeds bij aankomst in Rwanda heerst er onder de Hutu-extremisten een anti-Belgisch klimaat. Op 6 december al lichtte Colette Braeckman, journaliste bij 'Le Soir', de Belgische militaire top in Kigali in over een plan, van de Hutu-extremisten, om de Belgische ParaCommando's te vergiftigen. Zij zou deze informatie verkregen hebben van de eerste minister Agathe die zelf tot de Hutu-extremisten behoordde. Volgens de journaliste was de toestand toen erg gespannen, toch omschreef Generaal Delhotte, toen chef van de militaire inlichtingendienst SGR, de situatie als "niet alarmerend". Ook de militairen ter plaatse voelden de situatie aldaar niet aan als zijnde "kritiek". Zelfs nadat de kolonel Marchal door de informant "Jean-Pierre" ingelicht werd over een tweede Hutu-plan om Belgen te vermoorden, om zo de terugtrekking van de Belgen of zelfs het gehele UNAMIR af te dwingen, trok generaal Delhotte niet aan de alarmbel. Kennelijk nam de generaal en de SGR de informant Jean-Pierre niet ernstig. Majoor Hock, analist op SGR, bevestigde dit later door Jean-Pierre een "kazakkendraaier" te noemen. Toch had deze informant voordien reeds informatie over geheime wapen-opslagplaatsen en paramilitaire opleidingen voor jongeren doorgegeven. De generaal Delhotte getuigt nadien niets te weten over een alarmerende situatie eind '93, begin '94. Toch kaartte Leo Delcroix, destijds de minister van defensie, tijdens zijn bezoek aan Rwanda in maart 1994 de anti-Belgische toestand aan bij president Habyarimana. Later zal ook de Canadese generaal Romeo Dallaire zich verdedigen met de woorden : "Het VN-mandaat verbood een inlichtingennetwerk" en "De VN-zetel in New York verbood om de verkregen informatie over de wapen-opslagplaatsen te controleren"

Vijandige omgeving
De Para's krijgen ook kritiek te verduren. Zo gebeuren de wegcontroles in het begin met het wapen in aanslag. Dat leidt bij die controles tot incidenten met de Rwandese minister van defensie en de stafchef van de Rwandese troepen. Dat de Belgen steeds de wapens in aanslag houden is niet onlogisch te noemen, ze komen nog maar net uit een uiterst vijandige omgeving (operaties te Somalië waar een ParaCommando later getuigt: "De ene keer wuiven ze naar je, de andere keer gooien ze een granaat") en komen hier in Rwanda in een klimaat terecht dat zich specifiek richt tégen de Belgen. Ook gaan enkele militairen, na oa provocaties, hun boekje te buiten en worden daarvoor teruggestuurd naar België. Dit alles speelt in de kaarten van de Hutu-extremisten die via de lokale pers en via hun eigen radio "Mille Collines" een regelrechte haatcampagne voert tegen de vredesmacht en dan vooral gericht tegen de Belgische ParaCommando's.

6 april 1994, de aanslag op president Juvénal Habyarimana
Op 6 april 1994 om 20u20 wordt het Franse vliegtuig, dat de Rwandese president Juvénal Habyarimana terugbrengt van een internationale conferentie in Tanzania, bij het landen op het vliegveld van Kanombe, met raketten uit de lucht geschoten. Alle inzittenden worden gedood. De aanslag op de president was goed voorbereid dat kan je afleiden uit volgende getuigenis van een Belgische officier, die voor de staf van UNAMIR werkte. "de belangrijkste verkeersknooppunten waren in minder dan een half uur bezet met de machetes in aanslag..." De getrouwen van de vermoorde president vermoeden dat ze de verantwoordelijke van de aanslag moeten gaan zoeken bij de top van de Hutu-extremisten, eerste minister Agathe. In de volgende 24 uren, die de dood van de president scheiden van het begin van de volkerenmoord op 7 april 1994 's avonds, speelt er zich nog een tussenspel af van militairen die hun vermoorde president willen wreken.

7 april 1994, de moord op 10 Belgische ParaCommando's
Een sectie ParaCommando's van het peloton mortieren, onder leiding van Lt Lotin, staat op 7 april 1994 in voor de beveiliging van eerste minister Agathe. Tijdens deze opdracht wordt de residentie van eerste minister Agathe omsingeld door Rwandese militairen die zinden op wraak. De ParaCommando's doen wat hen verwacht wordt en verzekeren de ontsnapping van eerste minister Agathe, die later alsnog vermoord wordt. Door ervoor te zorgen dat mevrouw agathe kon ontsnappen, worden de ParaCommando's echter zelf omsingeld en moeten ze, op bevel van hogerhand, hun wapens afgeven. Met de beslissing om de wapens af te geven wilde men trachten te onderhandelen om zo de ParaCommando's alsnog ongeschonden vrij te krijgen. Dit zou in eerste instantie gelukt zijn en de Lt Lotin heeft aan het hoofdkwartier van zijn bataljon kunnen melden dat ze werden meegenomen naar het militaire kamp van Kigali. Eenmaal daar aangekomen verspreidt de Rwandese majoor François-Xavier Nzuwonemeye de leugen dat de Belgen de moordenaars zijn van hun president, daarna laat hij het oordeel over wat er met de Belgen dient te gebeuren over aan de, door hem opgehitste, FAR-Militairen. De ParaCommando's zelf zetten interventieteams in maar deze stuiten echter op sterke weerstand. De Bengaalse QRF, die moet instaan voor snelle interventie, sluit zich op in haar kwartieren en de Canadese generaal Romeo Dallaire, die de overmeesterde ParaCommando's in hoogst eigen persoon op de grond ziet liggen, komt niet tussen.... Op 8 april om 06u25 richt de korpscommandant van het 2de Commando via de radio het woord tot al zijn eenheden:


"Ik moet jullie de ergste boodschap ooit mededelen. Onze tien kamaraden Lt Lotin Thierry, 1e Sgt Leroy Yannick, Korporaals Dupont Christophe, Debatty Alain, Uytebroeck Marc, Renwa Christophe, Plescia Louis, Lhoir Stéphane, Bassine Bruno en Meaux Bruno werden op een laffe manier om het leven gebracht [...] jullie mogen in geen geval jullie wapens nog afgeven."


Afbeelding

In eerste instantie werd door de kolonel F. Van de Weghe op tv gezegd dat onze kameraden doodgeschoten werden maar eind september 2004 zegt een anonieme getuige, die de chauffeur van de Rwandese majoor François-Xavier Nzuwonemeye (die in kamp-Kigali de leugen verspreidde dat de Belgen hun president vermoordde) zou zijn, tijdens een getuigenis het volgende: "Ze werden omgebracht in de buurt van het bureau van de bevelhebber van het kamp Kigali. Nzuwonemeye en zijn rechterhand Kapitein Sagahutu waren daar. Ze woonden de scène bij" verder getuigde hij ook dat negen van de tien Blauwhelmen "dood werden geslagen met de kolf van een geweer. Geen van hen kreeg de kogel". Volgens de man gaf Nzuwonemeye de opdracht om de kamer, waar de tiende Belgische soldaat zich had verschanst, te slopen met een geblindeerd voertuig. De tiende soldaat zou zijn omgekomen toen die opdracht werd uitgevoerd"

De alarmtoestand wordt afgekondigd in alle beschikbare ParaCommando-eenheden
Op 7 april wordt in alle beschikbare eenheden van de toenmalige Brigade ParaCommando de alamtoestand afgekondigd. Deze eenheden waren :

- het 3e Para
- de Cie Atk (Compagnie anti-tank van de ParaCommando's)
- het Eskadron 3 L Para (De voorloper van het huidige Eskadron der Gidsen, verkenners van de ParaCommando's)
- de Batterij VeldArtillerie ParaCommando
- een detachement GVP (een voorloper van de huidige SF G)
- een detachement van het TrgC Para
- een detachement van het TrgC Cdo
- de ACP (Parachuteerbare chirurgische antenne van de ParaCommando's)

Onder het bevel van Kolonel SBH Pierre Roman voert de Brigade ParaCommando tussen 9 en 19 april de operaties met code namen Silver Back & Blue Safari uit. Deze operaties hebben als doel de aanwezige landgenoten te evacueren (Silver Back) en nadat de landgenoten veilig zijn, de terugtrekking van de nog aanwezige ParaCommando's (Blue Safari). Beide fases worden geleid en gecoördineerd door de Brigade ParaCommando in nauwe samenwerking met de 15e Wing van de Luchtmacht die acht C-130's en twee boeings 737 levert. Ondanks de haat en de wil om wraak te nemen, blijven de ParaCommando's van het 2de Bataljon Commando zich professioneel gedragen.

De genocide gaat door
Al die tijd dat de ParaCommando's daar nog waren, keken ze toe hoe een bloedbad werd aangericht. Ze konden en mochten niet tussenbeide komen, het VN-mandaat voorzag enkel de evacuatie van de landgenoten en de andere buitenlanders. In het Hutu-Tutsi-conflict zelf, mochten ze zich niet mengen. De Franse Legionairs zijn niet thuis in Rwanda en maken moeilijk het onderscheid tussen de Hutu-extremisten van Agathe Uwilingyimana en de gematigde Hutu van Juvénal Habyarimana. Toch is hun band met het Rwandese leger beter dan de band van de Belgen met het Rwandese leger. De Belgische ParaCommando's zijn nog steeds de zondebok voor de moord op de president. De slachting van de Tutsi's en van de gematigde Hutu's door de Hutu-extremisten duurde drie maanden, tot op de dag dat de RPF-troepenmacht de controle over het land in handen had gekregen en waarbij zij de gewapende tegenstanders, of wat er nog van overblijft, op de vlucht kon drijven. Het aantal doden valt niet te achterhalen. Sedert het vertrek van het Belgische bestuur in 1962, werd er geen volkstelling meer georganiseerd en geen bevolkingsregisters meer bijgehouden. Schattingen van het aantal slachtoffers variëren van een half miljoen tot één miljoen. Niemand zal ooit het exacte aantal doden en verminkten kennen.

Met dank aan de vriendenkring van de ParaCommando's.
NEC JACTANTIA NEC METU ("zonder woorden, zonder vrees")

Avatar:De Siciliaanse vlag,oorspronkelijk uit 1282,de triskelion (trinacria) in het midden,is van oorsprong een oud Keltisch zonnesymbool.


Avatar gebruiker
Tandorini
Generaal
Generaal
 
Berichten: 2759
Geregistreerd: 30 mei 2008, 23:18

Re: Rwanda - 1994.

Berichtdoor Typhoon » 02 aug 2008, 10:30

http://nl.youtube.com/watch?v=373bpirMY ... re=related

http://nl.youtube.com/watch?v=JQhBvdUIc ... re=related

http://nl.youtube.com/watch?v=1-3T7OcML ... re=related

NEC JACTANTIA NEC METU ("zonder woorden, zonder vrees")

E PLURIBUS UNUM ("Eén uit velen", "Een uit de duizend")


Afbeelding
Who dares wines.
Avatar gebruiker
Typhoon
Adjudant-chef
Adjudant-chef
 
Berichten: 115
Geregistreerd: 31 mei 2008, 19:44

Re: Rwanda - 1994.

Berichtdoor Tandorini » 26 nov 2008, 21:47

NEC JACTANTIA NEC METU ("zonder woorden, zonder vrees")

Avatar:De Siciliaanse vlag,oorspronkelijk uit 1282,de triskelion (trinacria) in het midden,is van oorsprong een oud Keltisch zonnesymbool.


Avatar gebruiker
Tandorini
Generaal
Generaal
 
Berichten: 2759
Geregistreerd: 30 mei 2008, 23:18

Re: Rwanda - 1994.

Berichtdoor Tandorini » 04 jul 2010, 07:49

Face-book monument voor de 10 paracommando's die op gruwelijke wijze zijn vermoord (gewoon links op de naam klikken):

NEC JACTANTIA NEC METU ("zonder woorden, zonder vrees")

Avatar:De Siciliaanse vlag,oorspronkelijk uit 1282,de triskelion (trinacria) in het midden,is van oorsprong een oud Keltisch zonnesymbool.


Avatar gebruiker
Tandorini
Generaal
Generaal
 
Berichten: 2759
Geregistreerd: 30 mei 2008, 23:18


Keer terug naar Het Belgische leger.

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron